مارادونا مدتی به خاطر افسردگی پس از ترک اعتیاد در آسایشگاه روانی بستری بود

وقتی مرخص شد حرف قشنگی زد :

اونجا دیوونه های زیادی بودند؛

یکی می گفت من چگوارا هستم همه باور میکردند!

یکی می گفت من گاندی هستم همه قبول می کردند!

ولی وقتی من گفتم مارادونا هستم!!

همه خندیدن و گفتن هیچ کس مارادونا نمیشه …!!

اونجا بود که من واقعا خجالت کشیدم که چی به سر خودم آوردم…

در این دنیا غرور دمار از روزگار آدم در میاره ؛

و دقیقا گرفتار چیزی میشی که فکر میکنی هرگز در دامش نخواهی افتاد !!!

مراقب خودتان باشید…

برگ ها همیشه زمانی میریزند که فکر میکنن طلا شدند

- دیگو آرماندو مارادونا -

آمدم حال تو را از در و دیوار بپرسم...

آمدم حال تو را از در و دیوار بپرسم. ای سفر کرده جاوید من، ای مادر خوبم. آمدم بر غمِ بی مادری ‌ام زار بگریم. آمدم باز که سر بر در این خانه بکوبم.

آه ای ظلمت سنگین پر اندوه. نیک دانی که چه شب‌ها لب او گرم دعا بود؟ آخ ای خانه خورشید، گواهی. که به هر لحظه به لب‌های زنی غم‌زده گلبانگ خدا بود.

وای، وای ای در و دیوار که این گونه خموشید بدانید‌، آن‌که یک عمر پر از حادثه مهمان شما بود، آن‌که کوچید از این خانه به سرمنزل جاوید، پای تا سر همه آئینه ایمان و صفا بود...

آه ملک‌ها، آه ای همه وسعت تاریکیِ شب‌های مدینه بدانید... بدانید که در گوشه‌ی سجاده‌ی مادر، همه نور خدا بود و همه درد ولا بود. به هر دور تسبیح که چرخید، همهْ عالم و آدم، در آن سوزِ دعا بود.

آمدم مادر خوبم، آمدم تا که به خود بار دگر زهر یتیمی بچشانم. آمدم تا که به یاد تو شبی زار بگریم. تا که شرح غم بی‌مادری ام را، به فضا و در دیوار بگویم.

آمدم تا که پیشانی خود را، چو تو برخاک عبادت بگذارم. گل اشکی بفشانم، آبی از دیده ببارم...

آمدم باز که سر بر در این خانه بکوبم، آمدم بر غم بی مادریم زار بگریم...

آه ای مادر غم‌ها، آه ای مادر خوبم...

تا آن روز، اگر کسی نتوانسته بود ناله‌ ی شب‌های علی (علیه السلام) را در نخلستان‌ها بشنود؛ پای جنازه‌ ی فاطمه (علیهاالسلام) امّا شنید. جگرش می‌ گداخت و اشک می ‌ریخت. می‌ سوخت از این‌که هیچ کس برای دفاع از فاطمه ‌اش برنخواست. هیچ کس به ‌خاطر دختر رسول خدا، حاضر نشد یک سیلی بخورد! می ‌سوخت چون فاطمه ‌اش خیلی «جوان» بود.

هنوز هفتاد هشتاد روز از شهادت پیامبر (صلی الله علیه و آله) نگذشته بود. امّا آمدند و گفتند: «مردم یادشان رفته! چرا علی خودش نمی ‌آید از حق خودش دفاع کند؟ علی خودش باید دست به کار شود!» فاطمه (علیهاالسلام) بر پهنه ‌ی تاریخ فریاد کشید که: «مَثَلُ الإمام مَثَل الکَعبَه: حال که مردم به او پشت کرده اند، علی فریادِ چه بزند؟ کدام گوشِ پنبه ای را شنوا کند! مردم باید سراغ امام بروند نه امام.»

این فقط قصه نیست که بنشینید و به یکی بود و یکی نبودم گوش کنید. اصلاً، سیاه ‌مشق‌های من را، هر چقدر دوست دارید بخوانید، بسوزید، حس کنید، اگر چشمان‌تان هم تَر شد، اشکالی ندارد. فقط شما را به خدا، به این سوال فکر کنید که «چرا فاطمه این‌قدر جوان پرکشید؟!». «چرا این‌قدر لاغر شده بود؟!». ناحِلَت الجسم شده بود. مُنهَدَّت الرکن شده بود. در توصیفش، نوشته اند: «کالشَّبَه» یعنی به قدری لاغر شده بود که در بسترِ خواب، به شَبَهی می‌ مانْد.

امروزش با دیروزش فرق می‌ کرد. زن‌های مدینه می ‌آمدند و سوال می ‌کردند: «خانم، بیماری شما چیست که این‌قدر شما را از پای در آورده‌است؟» می‌ فرمود: «بیماری من، تنها از تنم نیست. بل‌که می ‌سوزم از ظلمی که به «علی» رفته است. «پرواز پدرم» و «ظلم به علی»، این دو، جسمم را کاهانده‌ است.»

گفتند: «ای کاش پدر بزرگوارت، جریان ولایت امیرالمومنین را تمام می ‌کرد که اختلافی پیش نیاید و خیال مردم راحت شود!» فاطمه (علیهاالسلام) پاسخ داد: «هل تَرَک أبی عُذرٍ بَعد غدیر؟ مگر غدیر نبودید که پدرم فریاد زد و تا پایان، پایش ایستاد؟ مگر پدرم عذری گذاشت؟»

این ها بود که دانه دانه، جواهرات چشم‌های فاطمه (علیهاالسلام) را بیرون می ‌کشید. که با چهار کودک بیاید و کنار بقیع، زار بزند. چون با تمام وجود حس می‌ کرد که بشریّت، فقط و فقط سی سال فرصت دارد که از دریای معرفت و عدل و علم اولین و آخرین «علی» استفاده کند. ولی افسوس که بیست و پنج سال خانه نشینی در راه است و پنج سال باقی مانده هم به جنگ! بعد از آن هم، بشریت، برای همیشه حسرت وجود «علی» را خواهد کشید.

پس صدیقه طاهره (علیهاالسلام) از درون می ‌سوخت. و کنار قبر پیامبر (صلی الله علیه و آله) ناله می ‌زد: یا رسول الله! بابا! به خدا بعد از تو تنها شده ‌ام. بابا! برخیز و ببین مردم جواب سلام علی را هم نمی ‌دهند. بابا! فاطمه زائری برای قبر خودش نمی‌ خواهد فقط دعا کن زودتر پیشِ تو بیاید!» علی (علیه السلام) هم در غم از دست دادن چنین فاطمه‌ ای باید این چند روز، چند سالی پیر شده باشد!

پای جنازه‌ ی فاطمه (علیهاالسلام)، مرور کرد تمام آن روزهای زیبای گذشته را. که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نزد فاطمه (علیهاالسلام) آمد و فرمود: «فاطمه جان، این دیگر عبدالرحمن عوف و دیگری با آن وعده‌ های آن‌چنانی نیست. این «علی» است به خواستگاریت آمده است!» فاطمه‌ ی جوان، نرگس چشم هایش را به زمین دوخت و فقط یک جمله فرمود: «آیا خدا و شما پدر راضی خواهید بود؟ أ رَضِی ال‍له لِی و رَسولُه؟»
همین دیروز بود که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پرسید: «علی جان، فاطمه را چطور یافتی؟» و فقط یک جمله جواب شنید: «بهترین همراه برای اطاعت خدا!»
تا آن روز، اگر کسی نتوانسته بود ناله ‌ی شب‌های علی را در نخلستان‌ها بشنود؛ پای جنازه‌ی فاطمه امّا شنید...
می‌ خواهم «نوشته»‌ را تمام کنم اما چه کنم که دلم نمی ‌آید.

حضرت فاطمه و پیامبر (سلام الله علیهما) نشسته بودند که جبرئیل آمد. کمی بعد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «فاطمه جان! می‌ دانی جبرئیل چه می‌ گوید؟» فاطمه (علیهاالسلام) سر را پائین انداخت و پاسخی نداد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند علیّ اعلی می ‌فرماید: سلام مرا به فاطمه برسان و بگو هر حاجتی دارد بخواهد که برآورده می‌ کنم!»
فاطمه (علیهاالسلام) قدری فکر کرد و فرمود: «لا حاجَهَ لِی غَیر النَّظر إلی وجهِهِ الکریم: حاجتی ندارم جز این‌که بتوانم صورت زیبای خدایم را ببینم.»

فدای قلبت ای مادر غم‌ها، مادر خوبم،
و اشک‌هایت یا علی...

نویسنده:سید محمدحسن لواسانی

مجنون شدم که راهی صحــرا کنی مرا
گاهی غبــار جاده ی لیلا ، کنی مرا

.

کوچکـــــ همیشه دور ز لطف بزرگـــ نیست
قطره شدم که راهی دریـــا کنی مرا

.

پیش طبیبـــــ آمده‌ام، درد می‌کشم
شاید قرار نیستـــــــ مداوا کنی مرا

.

من آمدم که این گره ها وا شود همیـن!
اصلا بنا نبود ز سرتـــــــ وا کنی مرا

.

حالا که فکـــــر آخرتم را نمیکنم
حق میدهم که بنده دنیـــا کنی مرا

من، سالهاستـــــــ میوه ی خوبی نداده‌ ام
وقتش نیامده که شکوفـــــــا کنی مرا

.

آقا برای تـــو نه ! برای خودم بد است
هـر هفته در گنـاه، تماشـا کنی مرا

.

من گم شدم ؛ تــــــو آینه‌ای گم نمی‌شوی
وقتش شده بیائی و پیــدا کنی مرا

.

این بار با نگاه کریمانه‌اتـــــــ ببین
شاید غلام خانه زهـــــرا کنی مرا

سالمون زهرایی تموم میشه ...

زهرایی هم شروع میشه...

ماه دوازدهم هم آمد

ولی هنوز هم از ماه دوازدهم ما خبری نیست ...!

چکیده: این نوشتار با هدف عرضه قرائت های نو از آیات حجاب و نقد و بررسی آنها به سامان رسیده است.
قرائت محمد عابد الجابری، محمد شحرور، محمد سعید القدال، محمد سعید العشماوی، عبدالفتاح عبدالقادر و احمد عقیله، در این پژوهش عرضه شده است.
مستندات اصلی این دگراندیشان در قرائت های نو عبارتند از: 1- عرف و عادت عرب جاهلی 2- علت حکم 3- واژگان و جملات آیات 4- اسباب نزول 5- آیات قرآن
مجموع آیاتی که در این نوشتار به بحث و بررسی گرفته شده است عبارتند از: آیه پنجاه و سوم سوره احزاب، آیه سی و یکم سوره نور و آیه پنجاه و نهم سوره احزاب.
در نقد و بررسی این نظریات نویسنده از سبب نزول، واژگان آیه، آیات قرآن، علت حکم و ... سود می برد.

كليد واژه ‏ها: حجاب، جابری، شحرور، عقله، القدال، عشماوی، علت حکم، فلسفه حکم، سبب نزول

مقاله را در ادامه مطلب مطالعه کنید.

اﺯ ﺑﻮﺩﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ : ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ دعا ﺑﻪ درگاه ﺧﺪﺍوند ، ﭼﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﯼ ؟

ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﻫﻴﭻ ! ﺍﻣﺎ ، ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ !

ﺧﺸﻢ ، ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ، ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ، ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﻨﯿﺖ ، ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﯼ ﻭ ﻣﺮﮒ

" ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﯿﺴﺖ ،

ﮐﻪ ﺣﺎلمان ﺧﻮﺏ می ﺸﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ با ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩن ها ، خیال ﺁﺳﻮﺩﻩ تری داریم …"

من یک زنم
منبع عشق هستی
.
.
.

دور از دسترسم

برای گزند رساندن به لایه های نازک احساسم

لیلی نیستم

دنبال مجنون قصه ها نمی گردم

در پی خویشم

و شفای زخم هایم

گوی عشقم

زیر غباری سنگین

از لایه های مرده گذشته گم شده

باید تازه اش کنم

من تکرار خستگی ناپذیر

مهری هستم

که آدرس های اشتباهی

مرا در انتهای بن بست ته نشین

نخواهد کرد

و برق هیچ هوسی

کورم نمی کند

ایستگاه موقت نیستم

شبیه هیچ کاروانسرای بین راهی هم نیستم

ارزشم بر تکه کاغذی

به امضایی بی اعتبار ثبت نمی شود

از خویش دور نخواهم شد

تا به فریب ادعا نزدیک نشوم

ایستاده ام

زنده

محکم

چرا که من

خود عشقم

❤هشت مارس روزجهانی زن مبااااارک❤

وجود دارند مردمانی که

زندگی شان با کمترین تنش و آشفتگی می گذرد

آنها خوب می پوشند

خوب می خوابند

آنها به زندگی ساده خانوادگی شان خرسندند

غم و اندوه زندگی آنها را کمتر مختل می کند

و غالبا احساس خوبی دارند

شايد باورش سخت باشد

اما مردمانی اینگونه زندگی می کنند!

اما من یکی از آنها نیستم ! از آن انسانهای خوب …

من حتی به آنها نزدیک هم نیستم

آن ها کجایند و من کجا !

این انسانها ؛ انسان های خوب و ساده …

همچو انعکاس ماه در زلال برکه اند

لمس شدنی نیستند ولـی… زیبایی بخش ظلمت شبند.